elinde selpak mendiliyle kim bilir kaç arabanın camında bıraktı yüzünü.
iki renk arasında parasını arayan ufak eller.kırmızıdan yeşile kadar süren umutlar…

arabaların arasında ufacık bedeniyle aralanmış camlara koşturup “mendil” diyen çocuk.senin ellerine en çok defter kalem yakışmaz mıydı…

senin de hayallerin vardır elbet ve en güzel renklere bulayı p ellerini kağıtlara dökmen gerekmez miydi onları.

kim bilir kaç kez araba dumanlarında boğuldu bakışların.